Anatolie

Open / Sluit fotoboek

Anatolië 

Zie ook Bijbelse goden voor meer foto's

Aan deze kant van de Bosporus ligt Europees Turkije Aan de overkant ligt Azaiatisch Turkije en dat gedeelte  van Turkije heette vroeger Anatolie.

Al 6000 jaar geleden vereerde men de Aziatische moedergodin. De vrouwen baardenvroeger zittende.

Godin der vruchtbaarheid. Later kreeg ze andere namen zoals Cybele en Artemis, maar oorspronkelijk was deze godin de moeder van alle godinnen

Anatolië is het schiereiland in het uiterste westen van Azië, dat vandaag het Aziatische deel van Turkije beslaat.

Het Europese deel ligt ten westen van de Bosporus.

De Griekse naam is Anadolu, wat zoiets betekent als het morgenland.

De Romeinen noemden dit gebied Asia minor. Dit gebied wordt in het westen begrensd door Europa, in het noorden door de Zwarte Zee en in het oosten door Georgië en Armenië. Anatolië wordt ook wel genoemd Klein-Azië (zie daar).

De godenprocessie afgebeeld in het heiligdom te Yazilakaja bij Hattusas. Het waren de goden van de Hettieten, ooit een groot volk tussen de Egyptenaren en de Assyriers.

Capadocie, regio van vele schuilkerkjes en woonplaatsen van kluizenaars. Ook dit is Anatolie.

Ook Armenie in het oosten lag in Anatolie. Het was het eerste christenvolk

In de tijd van Paulus waren er veel mannen die door Anatolië trokken met een heilsboodschap.

 Joodse wijsheidsleraars,  Frygische geesten bezweerders, en talrijke propagandisten van de antieke mysteriegodsdiensten, zoals bijvoorbeeld de Mitraskcultus. Deze laatste godsdienst was enorm populair onder de Romeinse soldaten.

 De apostel Paulus had dus op zijn tocht door Anatolië veel concurrentie.

 Er wonen in Anatolie niet alleen Armeense vrouwen, maar ook veel Koerdische vrouwen. In Diyabakir kwamen wij er heel veel tegen in hun sierlijke kledij.

Vele reizende predikers

Zou nu uitgerekend dat Joodse mannetje uit Tarsus de waarheid in pacht hebben?

Daar komt nog iets bij als we Paulus zien rondtrekken door Anatolië.

Er is geen streek op aarde te noemen waar zo veel volken met zulke verschillende culturen en religies geleefd  hebben als in Anatolië. Deze streek wordt daarom wel eens de bakermat der volke

n genoemd. Al die volken hadden hun eigen goden en godsdiensten. Zouden al die religies waardeloos zijn en zou alleen de boodschap die Paulus bracht zaligmakend zijn?

Altijd religieus

De vele opgravingen in Anatolië  hebben ons duidelijk gemaakt dat het religieus besef zelfs al in de steentijdperk aanwezig was.

Dat weten we uit de vele grafgiften en muurschilderingen die in dit gebied zijn gevonden.

De musea van Istanbul, Ankara, Selcuk, Van en Antalya leveren daarvoor het bewijs. Alle volken die in de loop der eeuwen in Anatolië gewoond hebben, zijn verdwenen: de  Hettieten en de Assyriërs, de Frygiërs en de Lydiërs, de Skyten en de Perzen.

Zij zijn opgelost in de stroom der geschiedenis.Hoe moeten we oordelen over de godsdienstigheid van de vele volken die Anatolië bewoond hebben?

 Het religieus besef is al bij de vroegste nederzettingen aanwezig.

Het beroemde museum van Anatolische beschavingen te Ankara geeft ons een verrassende kijk op de leefgewoonten van mensen uit het stenen tijdperk.

Heel indrukwekkend vind ik de opgravingen van Catal Huyük, 35 km ten oosten van Konya die daar tentoongesteld zijn.

 De vroegste lagen worden op 6500 voor Christus gedateerd. Uit de rode en zwarte wandschilderingen in de woon-en cultusvertrekken kunnen we afleiden dat de bewoners van dit gebied een zwaarlijvige godin vereerden. Ze had een zwangere buik en zeer grote borsten. Zij was zonder twijfel de godin der  vruchtbaarheid. Zij was

 de voorloopster van de Fygische godin Cybele, de Efezische Artemis en volgens sommige archeologen hangt de Mariaverering daar ook mee samen.

Het viel mij op in het museum van Ankara dat de huizen uit die tijd via een ladder  door een gat in het dak toegankelijk waren.

 In de woonvertrekken uit die vroegste tijd werden terracotta stierenschedels met echte horens aan de wand gehangen.

Zoals wij vandaag schilderijen ophangen. De stier werd in Anatolië altijd als een heilig dier vereerd.

Hier komen we in aanraking met het religieus besef van de oorspronkelijke bewoners van Anatolië: de Hattieten. Ook bij de Hettieten die na hen kwamen – als Indogermaanse stammen zijn zij Anatolië binnengevallen – komen we weer allerlei vormen van godsdienstigheid tegen.

De uitgestrekte ruïnes van de Grote Tempel van het opgegraven Hattusa en de godenprocessie op de rotswanden van Yazilikaya, op een steenworp afstand van deze beroemde stad gelegen, tonen ons duidelijk dat de Hettieten een religieus volk waren.

Dit zelfde kunnen we zeggen van de Frygiërs en de Lydiërs en de vele andere volken die Anatolië eens bevolkten. De musea en de opgravingen in heel Anatolië laten ons zien dat de mens nooit zelfgenoegzaam is geweest. Hij heeft zich steeds afhankelijk gevoeld van hogere machten. Deze waren meestal natuurgoden, goden van de vruchtbaarheid. Aan hen werd offers gebracht.

Daarom bevonden zich in heel Anatolië veel altaren.      Het is vandaag mode om te beweren dat er geen algemeen geldige absolute waarheid voor iedereen bestaat. De waarheid zou subjectief zijn.

 Wat voor de een waarheid is hoeft voor de ander nog geen waarheid te zijn. Zo denkt Paulus niet. Paulus schrijft als apostel. Mensen hebben hem die status niet verleend. Als Paulus zich in zijn brieven aan de gemeenten in Anatolië zo presenteert, betekent dat veel meer dan een traditionele formule.

Hij schrijft met apostolisch gezag.

Zo begint hij ook zijn brief aan de Galaten, die in het hart van Anatolië woonden. “Paulus, een apostel,  niet vanwege mensen, noch door een mens, maar door Jezus Christus, en God de Vader, die Hem opgewekt heeft uit de doden.”