Cremeren

Hunebedbouwers en klokbekerboeren begroeven reeds hun doden.

In Egypte besteedde men ongelooflijk veel werk aan het begraven van doden

Voor de Egyptenaren was het lichaam het huis van de ziel.

Om de eeuwige ziel een eeuwig huis te geven werden de dode lichamen gedroogd

Ze werden in linnen gewikkeld en er werd een mummie van gemaakt.

Joden, christenen en Egyptenaren begroeven hun doden

De oude Grieken daarentegen verbrandden hun doden.

Voor de Grieken was het lichaam geen huis, maar een graf.

Als het lichaam verbrand werd, kon de ziel nog meer de bevrijding van de ziel vieren.

Hindoes en boeddhisten cremeren hun doden

Ook christenen in Japan kennen geen andere vorm van lijkbezorging dan verbranding.

Crematie had vroeger een atheïstische verpakking.

Velen vinden verteringsproces door vuur menswaardiger dan een ontbinding in graf.

Bij verbranding zou de rest verdwijnen

Onze doden rusten niet onder het zand

Ze verblijven ook niet in een onderwereld

Onze doden zijn niet dáár, waar wij bloemen plaatsen

Er zijn geen principiële argumenten tegen crematie te noemen

Wel verwijderen we ons nodeloos van het bijbels spraakgebruik

Jezus is ook begraven en in Romeinen 6: 4 schrijft de apostel Paulus:

Wij zijn met Christus (aan onze zonden) begraven,met hem opgewekt in nieuw leven.

Er wordt gezaaid in vergankelijkheid en opgewekt in onvergankelijkheid.

Daarom wordt een begraafplaats ook wel ‘dodenakker’ genoemd

In dit woord ligt al de belofte van het nieuwe leven besloten.

Alle nadruk valt in de bijbel op de opstanding.

Sterven is voor de apostel bij de Heer onze intrek nemen 2 Korintiërs.5:8

Sterven is voor hem met Christus zijn Philippenzen 1:23